Piotr Kozłowski z Ewą Pajor, podczas wizyty w Uniejowie.Arch.uniejow.net.pl/Michał Kubacki
Jej droga na piłkarski szczyt rozpoczęła się jednak z dala od wielkich stadionów i międzynarodowych rozgrywek. Pierwsze piłkarskie kroki stawiała w Orlętach Wielenin, a jako 13-latka opuściła rodzinny Pęgów, by rozwijać talent w Medyku Konin. Ważną rolę na początku tej drogi odegrał Piotr Kozłowski, – jej pierwszy trener, który dostrzegł w niej potencjał, wspierał ją i pomagał w rozwijaniu piłkarskich umiejętności. Sama Ewa nie zapomina o jego zaangażowaniu, podkreślając na swojej stronie internetowej, jak wiele mu zawdzięcza:
,,Piotr Kozłowski mój pierwszy trener, który się mną zaopiekował, poświęcił swój czas, abym mogła się rozwijać. Pierwszy zobaczył we mnie talent. Woził mnie na treningi, wspierał, dodawał odwagi.".
- Kiedy patrzy Pan na Ewę Pajor w koszulce FC Barcelony, strzelającą bramki na najważniejszych stadionach świata, widzi Pan globalną gwiazdę futbolu czy wciąż tę małą, skromną dziewczynkę, która na boisku w Pęgowie biegała za piłką z chłopakami?
Piotr Kozłowski: Dziś widzę przede wszystkim ukształtowaną i kompletną zawodniczkę, która osiągnęła światowy poziom i potwierdza swoją klasę na najważniejszych stadionach. Ewa jest piłkarką świadomą swoich umiejętności, dojrzałą, pewną siebie i doskonale rozumiejącą, czego wymaga od niej futbol na najwyższym poziomie. Oczywiście, pamiętam tę małą, skromną dziewczynkę z Pęgowa, która biegała za piłką z chłopakami, bo już wtedy było widać jej pasję i determinację. Jednak dziś to w pełni ukształtowana zawodniczka, która potrafi brać odpowiedzialność za zespół, rozstrzygać losy spotkań i rywalizować z najlepszymi na świecie. Jej droga pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki talentowi, ciężkiej pracy i konsekwencji. Dla mnie to już nie tylko wielki talent, ale kompletna piłkarka, która w pełni zasłużyła na miejsce w światowej elicie.
- Jakie to uczucie dla trenera z małej miejscowości, mieć świadomość, że ukształtowało się sportsmenkę, która dziś inspiruje tysiące młodych dziewcząt nie tylko w Polsce, ale i na świecie?
- To przede wszystkim poczucie dobrze wykonanej pracy i ogromna satysfakcja. Kiedyś, w małej miejscowości, robiłem wszystko, co potrafiłem, aby stworzyć jej jak najlepsze warunki do rozwoju. Z perspektywy czasu wiem, że dałem z siebie wszystko i w tamtym momencie nie mogłem zrobić więcej ani lepiej. Dziś, widząc, że inspiruje tysiące młodych dziewcząt w całej Polsce, czuję dumę, że mogłem być częścią jej sportowej drogi. To również potwierdzenie, że pasja, zaangażowanie i praca u podstaw mogą przynieść efekty, które wykraczają daleko poza granice małej miejscowości.
- Trenerzy często mówią, że talent widać od razu, ale w przypadku kobiet w tamtym czasie bariery były znacznie większe. Kiedy nastąpił konkretny moment, w którym pomyślał Pan: „Ta dziewczyna ma w sobie coś tak wyjątkowego"?
- Od samego początku było widać, że w Ewie drzemie ogromny potencjał. Miała w sobie coś wyjątkowego, ale pamiętajmy, że sam talent nie wystarczy. Wiele utalentowanych osób nie wykorzystało swoich możliwości, bo zabrakło im odpowiednich warunków, wsparcia czy wytrwałości. W przypadku kobiet barier było wówczas znacznie więcej. Ewa jednak pokazała, że ma nie tylko talent, ale też charakter, determinację i gotowość do ciężkiej pracy. To właśnie połączenie tych cech sprawiło, że uwierzyłem, iż może osiągnąć naprawdę wiele.

- Co w jej grze – poza oczywistą szybkością czy techniką – rzucało się w oczy najbardziej? Czy to była kwestia mentalności, uporu, czy może instynktu, którego nie da się wyuczyć?
- Wszystkiego po trochu — to był pewien balans. Oczywiście szybkość i technika były bardzo ważne, ale równie mocno wyróżniały ją mentalność, upór i instynkt boiskowy. Potrafiła znaleźć się w odpowiednim miejscu, błyskawicznie podejmować decyzje i konsekwentnie dążyć do celu. Miała w sobie tę determinację, by walczyć do końca, a jednocześnie naturalne wyczucie sytuacji. Myślę, że właśnie połączenie tych cech sprawiało, że była tak wyjątkowa — bo sam talent to jedno, ale umiejętność wykorzystania go w odpowiednim momencie to już coś więcej.
- Czy musiał Pan na początku walczyć ze stereotypami? Jak na dziewczynkę z taką pasją reagowało wtedy otoczenie – rówieśnicy, szkoła, lokalna społeczność?
- Na szczęście Ewa była akceptowana zarówno w szkole, jak i wśród rówieśników. Choć w tamtych czasach dziewczynka grająca w piłkę nożną była rzadkością, jej pasja nie spotykała się z negatywnymi reakcjami ze strony najbliższego otoczenia. Ewa od najmłodszych lat kochała piłkę nożną, a my staraliśmy się wspierać ją w rozwijaniu tej pasji. Najważniejsze było, że mogła robić to, co sprawiało jej radość, i rozwijać swoje umiejętności. Myślę, że jej zaangażowanie i determinacja sprawiały, że inni postrzegali piłkę nożną jako coś naturalnego również dla dziewczynki.

-Wielkiego zaufania ze strony rodziców Ewy wymagało oddanie tak młodej dziewczyny pod Pana skrzydła i pozwolenie jej na regularne wyjazdy do Konina.
- To prawda, rodzice Ewy obdarzyli mnie ogromnym zaufaniem, powierzając mi opiekę nad tak młodą dziewczyną i pozwalając jej na regularne wyjazdy do Konina. Myślę jednak, że równie ważna, a może nawet ważniejsza, była moja rola w tym, by to zaufanie zdobyć i utrzymać. To ja musiałem przekonać rodziców, że warto mi zaufać, że mam pomysł na rozwój Ewy i że potrafię poprowadzić ją właściwą drogą. Brałem na siebie dużą odpowiedzialność nie tylko za jej rozwój, ale również za podejmowane decyzje i organizację całego tego procesu. Dzisiaj pewnie byłoby z tym znacznie trudniej, rodzice mieliby więcej obaw, a takie zaufanie budowałoby się dużo dłużej. Wtedy jednak liczyły się przede wszystkim relacje, zaangażowanie i wiara w to, że wspólnie możemy osiągnąć coś naprawdę wartościowego.
– Ewa musiała przecierać szlaki. Skąd czerpała tę siłę?
- Myślę, że siłę czerpała przede wszystkim z wiary w siebie, swojej determinacji i poczucia, że to, co robi, ma sens. Ewa nie bała się wyzwań, a wysoko postawiona poprzeczka motywowała ją do ciągłego rozwoju. Kiedy wyznaczała sobie cel, konsekwentnie do niego dążyła, nawet jeśli droga była trudna. Być może napędzała ją też świadomość, że przecierając szlaki, otwiera drzwi innym i pokazuje, że warto odważnie sięgać po więcej.
- Gdyby miał Pan wskazać jedną cechę charakteru Ewy Pajor, bez której ten transfer do Barcelony nigdy by się nie wydarzył, co by to było?
- Gdybym miał wskazać jedną cechę, byłaby to determinacja połączona z chęcią rozwoju piłki nożnej dziewcząt w Polsce. Ewa chciała pokazać, że nawet z małej miejscowości można dotrzeć na sam szczyt, jeśli ma się marzenia, talent i jest się gotowym na ciężką pracę. Jej historia ma być inspiracją dla kolejnych pokoleń dziewcząt, by uwierzyły w siebie i odważnie dążyły do celu. Transfer do Barcelony to nie tylko jej osobisty sukces, ale także dowód na to, że polskie zawodniczki mogą osiągać najwyższy światowy poziom.

-Pomimo wielu zawodowych obowiązków wciąż aktywnie działa Pan jako trener w założonej przez siebie Uniejowskiej Akademii Futbolu, gdzie obecnie trenuje wiele dzieci z gminy Uniejów. Czy przez te lata pracy trenera dostrzegł pan podobny diament, jaki zobaczył w Ewie?
- Przez te wszystkie lata pracy trenerskiej miałem okazję spotkać naprawdę sporo utalentowanych dzieciaków. Nie brakuje młodych zawodników, którzy mają predyspozycje i potencjał, by osiągnąć coś więcej w piłce. Trzeba jednak pamiętać, że droga od talentu do sukcesu jest bardzo długa. To często projekt na kilkanaście lat, wymagający ogromnej systematyczności, ciężkiej pracy, cierpliwości i przede wszystkim determinacji. Niestety, nie każdy ma w sobie tyle siły i wytrwałości, by przejść tę drogę do końca. Sam talent to zdecydowanie za mało – trzeba jeszcze bardzo chcieć i być gotowym na wiele wyrzeczeń.
Rozmawiał Michał Kubacki/ redaktor naczelny portalu www.uniejow.net.pl