materiały partnera
Dziś Klasa C to jeden z filarów oferty Mercedesa. Mało kto pamięta jednak, że jej historia zaczęła się ponad dekadę wcześniej, zanim nazwa „C” w ogóle się pojawiła. Pierwszym kompaktowym sedanem z gwiazdą na masce był Mercedes 190, znany jako W201 i nazywany „baby-benzem”. Klasa C W202 nie wzięła się znikąd. To jego bezpośredni następca, który przejął wiele rozwiązań, ale też kilka słabości.
Na przełomie lat 70. i 80. Mercedes kojarzył się wyłącznie z dużymi, drogimi limuzynami. Koncern postanowił wejść do mniejszego segmentu, nie rezygnując przy tym z jakości. Prace nad nowym modelem trwały osiem lat i pochłonęły ogromne pieniądze. Po latach sam producent przyznawał, że auto zostało zaprojektowane z dużym zapasem.
Efektem był model 190, produkowany w latach 1982–1993 w liczbie blisko 1,9 mln egzemplarzy. Był mniejszy i lżejszy od wcześniejszych Mercedesów, ale zachował ich solidność. Dziś zadbany Mercedes W190 to jeden z najpopularniejszych youngtimerów, szczególnie w wersjach z mocniejszymi silnikami i rzadszym wyposażeniem. Najbardziej pożądana jest usportowiona 190E 2.3-16, rozwijana we współpracy z Cosworthem.
Najważniejszym spadkiem było wielowahaczowe tylne zawieszenie. Pięciowahaczowa konstrukcja zadebiutowała właśnie w modelu 190 i dawała mu świetne prowadzenie jak na auto tamtych lat. Rozwiązanie okazało się na tyle udane, że Mercedes przeniósł je do kolejnych modeli, w tym do Klasy E i Klasy C.
Klasa C przejęła też samą ideę: kompaktowy sedan z tylnym napędem, który ma dawać komfort i trwałość typowe dla większych modeli marki, ale w mniejszym nadwoziu i niższej cenie. W ofercie silnikowej obu modeli ważną rolę odgrywały trwałe diesle. W Polsce to właśnie one zbudowały opinię „niezniszczalnych” Mercedesów, jeżdżących na taksówkach przez setki tysięcy kilometrów.
W202, zaprezentowany w 1993 roku, był pierwszym modelem oficjalnie nazwanym Klasą C. W porównaniu z poprzednikiem był większy, miał więcej miejsca w kabinie i bagażniku oraz lepsze wyposażenie z zakresu bezpieczeństwa, odpowiadające standardom lat 90. Pojawiły się też nowe silniki, a w ofercie po raz pierwszy znalazła się wersja AMG tego modelu, C36.
Styl również się zmienił. W190 to kanciasta, klasyczna bryła, którą dziś docenia się za „ponadczasowość”. W202 ma łagodniejsze linie i jest wyraźnie bliższy współczesnym autom. Właśnie dlatego Mercedes Klasa C W202 przez lata był autem na co dzień, a nie obiektem kolekcjonerskim. Jeździł w rodzinach, firmach i korporacjach taksówkowych.
Oba modele łączy też słabość, o której wie każdy właściciel: rdza. W W190 atakuje przede wszystkim progi, podłogę, gniazda podnośnika, nadkola i dolne krawędzie drzwi. W202 ma pod tym względem jeszcze gorszą opinię. Korozja pojawia się na nadkolach, klapie bagażnika, wokół szyb i na elementach podwozia, często już po kilku latach eksploatacji.
W praktyce stan blacharki decyduje dziś o wartości obu aut bardziej niż przebieg czy silnik. Zadbany egzemplarz bez korozji to rzadkość, a przegnity, choć mechanicznie sprawny, często nadaje się tylko na części.
Tu drogi obu modeli wyraźnie się rozchodzą. W190 ma już status klasyka, więc zadbane egzemplarze drożeją, a na rynku jest coraz więcej pasjonatów szukających dobrych sztuk. W202 dopiero zaczyna wchodzić w wiek youngtimera. Większość egzemplarzy to wciąż tanie auta użytkowe, a ceny zależą niemal wyłącznie od stanu nadwozia.
Dla właścicieli obu modeli wniosek jest podobny. Jeśli auto jest zadbane, warto poszukać kupca wśród miłośników marki. Jeśli wymaga poważnej naprawy blacharskiej lub stoi od miesięcy nieużywane, remont rzadko się zwróci. Wtedy prostszym rozwiązaniem jest firma skupująca Mercedesy, która kupuje auta w każdym stanie, także uszkodzone i przeznaczone do kasacji. Płaci gotówką i sama zajmuje się transportem oraz formalnościami.
